- Oficjalna nazwa wyspy: Gran Canaria
- Stolica wyspy : Las Palmas de Gran Canaria
- Ustrój: Kanaryjska Wspólnota Autonomiczna
- Prezydent Wspólnoty Autonomicznej: Paulino Rivero Baute
- Język urzędowy: hiszpański
- Waluta: euro (EUR, €); (1 euro = 100 eurocentów)
- Strefa czasowa: UTC, latem UTC +1
- Elektryczność: 220 V / 50 Hz
- Szczepienia: Brak obowiązkowych szczepień
- Wiza: Nie jest wymagana
- Powierzchnia lądu: 1600 km²
- Liczba ludności: 802 247
- Gęstość zaludnienia: 501 osób / km²
- Najwyższy punkt: Pico de las Nieves (Śnieżny szczyt – 1949 m n.p.m.).
- Najniższy punkt: Ocean Atlantycki: 0 m n.p.m
Nie ma co to tego zgodności wśród historyków, ale uważa się, że pierwotna nazwa wyspy Gran Canaria w języku Guanczów brzmiała Tamarán lub Tamarant. Współczesna zaś nazwa pochodzi, jak nazwa całego archipelagu, od nazwy kanaryjskiego psa „Can”. Najnowsze badania lingwistyczne mówią, że wywodzi się ona od antroponimu „canarii” jednego z plemion afrykańskich.
Mieszkańcy archipelagu nazywają się Kanaryjczykami (Canario), choć między sobą rozróżniają jeszcze mniejsze „nacje”: Grancanarios – mieszkańcy Gran Canarii, Tinerfeños – mieszkańcy Teneryfy, Conejeros – Lazarote, Majoreros – Fuerteventury, Gomeros – Gomery, Palmeros – La Palmy, Herroños – Hierro.
Historia Wysp Kanaryjskich
Przyjmuje się, że Wyspy Kanaryjskie były zaludnione już przed narodzinami Chrystusa. Naukowcy twierdzą, ze już 200 lat p.n.e. pojawili się tam pierwsi osadnicy, jednak kim byli pierwsi mieszkańcy – Guanczowie – do dzisiaj nie wiadomo.
Nie istnieją żadne dowody na piśmie, które mówiłyby o pojawieniu się na wyspach archipelagu gości z zewnątrz przed XIV wiekiem. W 1402 roku rozpoczęto trwający wiele lat proces podboju ziem kanaryjskich. Mieszkańców wysp sprzedawano w niewolę, lub obarczano bardzo wysokimi podatkami. Guanczowie zostali skazani na zagładę. Nawet po zakończeniu wojny byli wysyłani do Hiszpanii, jako niewolnicy. Ci, którzy zostali, byli masowo nawracani na chrześcijaństwo. Rdzenna ludność bardzo szybko się zasymilowała, a ich język wymarł niemal zupełnie w ciągu zaledwie jednego stulecia.
W pierwszym okresie kolonizacji właścicielami wysp byli możnowładcy. Czas ten nazywany jest Epoką Pańską. W tym okresie nie podbito Gran Canarii, Teneryfy i La Palmy. Jednak możnowładcy nie potrafili sobie poradzić z utrzymaniem władzy na zajętych już terenach i dalszym podbojem. Skutecznie przeszkadzali w tym Portugalczycy, którzy także chcieli podbić wyspy archipelagu. W 1477 roku prawo do wysp i dalszego ich podboju, wykupione zostało przez hiszpańskich Królów Katolickich. Tym samym rozpoczęła się Epoka Królewska.
Całkowity podbój zakończył się dopiero w 1496 roku, a ostatnią spośród podbitych wysp była Teneryfa, na której lud najzacieklej bronił swoich ziem.
W 1821 roku wyspy Kanaryjskie ogłoszono prowincją Hiszpanii, a jej stolicą zostało miasto Santa Cruz de Tenerife, co nie podobało się władzom Gran Canarii, która chciała umocnić pozycję swojej wyspy. Między innymi utworzono na niej Konsulat Francji i organizacje militarne, niezależne od Teneryfy. W końcu w 1927 roku dokonano podziały wysp na 2 prowincje. Pierwszą utworzyły Teneryfa, La Gomera, La Palma i Hierro, a drugą Fuerteventura, Gran Canaria i Lanzarote.
W roku 1936 wprowadzono na wyspach stan wojenny. Rozpoczęła się hiszpańska Wojna Domowa., która trwała do roku 1939. Zakończyła się ona zwycięstwem generała Franko, a jego dyktatura w Hiszpanii trwała aż do śmierci generała w 1975 roku. Wówczas władzę w kraju objął król Juan Carlos i bardzo szybko zaczęła rozwijać się demokracja.
W 1978 r. w Madrycie proklamowano nową konstytucję. Jednym z jej podstawowych założeń była decentralizacja, dzięki czemu 10 sierpnia 1982 roku zaaprobowano Statut Autonomii Kanaryjskiej i wyspy stały się regionem autonomicznym, zachowując podział na dwie prowincje. Od tego czasu Wyspy Kanaryjskie mają swój lokalny parlament, rząd i wymiar sprawiedliwości.
Główną siłą polityczną na wyspach od zwycięstwa w wyborach lokalnych w 1995 r. jest Koalicja Kanaryjska. Nie może liczyć na oderwanie wysp od Królestwa Hiszpanii, jednak interes poszczególnych lądów przedkładany jest ponad ogólnopaństwowy.
